Home » Actueel » Weblog

Verder zijn jullie sukkels

Goedbedoelde pedagogiek
 
Vorige week zat er een kaartje bij de post. Van onze jongste, bijna twintig.
 
'Heeeey harde werkers,
 
Even een kaartje voor jullie omdat ik trots op jullie ben en jullie mis!
Jullie werken hard en dat vind ik knap.
Verder zijn jullie sukkels.
 
Ik hou van jullieeeee!
Dikke kus!
 
Met natte ogen hebben we het kaartje twaalf keer gelezen en pontificaal op de grote tafel in de keuken gezet. Arie heeft er twintig foto's van gemaakt en allemaal op Facebook gezet. Opdat heel de wereld gewezen werd op zulks moois.
'Wat is ze toch goed gelukt, hè?' verzuchtten we naar elkaar. Daarna keken we urenlang, hand in hand, naar de ondergaande zon in Arnhem-Noord.
 
We hebben drie goed gelukte meiden - alle drie op een geheel eigen manier. Alles wat zij doen, vervult ons met grote trots. Elke ontwikkeling vinden wij een boeiend proces, elke groei begroeten wij met groot gejuich.
 
Eigenlijk is 'goed gelukt' een nogal hooghartige constatering; een vaststelling ter meerdere glorie van onszelf. Genoegzaam trekken wij van tijd tot tijd de conclusie, kijkend naar ons spruit, dat wij als opvoeders prima werk hebben afgeleverd. Applaus voor ons. Onze kinderen groeien en bloeien met volle teugen, omdat wij niet verzaakt hebben.
 
Nou mensen, in ons geval zijn de meiden vooral goed gelukt ondanks ons. Betere voorbeelden hoe het dus niet moet, zijn bij ons alom aanwezig. We staan in taalgebruik en in gedrag weinig model.
 
Toegegeven, toen ik zo'n kleine drieëntwintig jaar voor het eerst vader werd, had ik grootse plannen en voorzag ik een waar pedagogisch walhalla bij ons thuis. Ik was toonbeeld van geduld, zou nimmer mijn stem verheffen en was voorbeeldig in taal en gebaar. Ik zou de kinderen nooit, maar dan ook nooit voor de DVD zetten. 
 
Het live concert van Queen in Wembly (1986) was hun lievelingsfilm - 'We will rock you' hun aller wiegenlied. 
 
En als mij dertig keer gevraagd werd of dat een schaap was, daar in die vermaledijde kinderboerderij - die dagelijks bezocht moest worden - kon ik enkel antwoorden:
'Jahaa, da's een schaap! Zo, we moesten maar weer eens naar huis gaan!'
 
Arie en ik lezen zo'n kaart omdat we heel goed beseffen dat we maar wat deden. Hadden wij een boek geschreven over opvoedkunde, dan had het de titel gedragen:
'Wij deden maar wat'.
 
Onze kinderen groeien en bloeien ondanks ons. Ik raak daar steeds meer van overtuigd. Ze hebben niet veel meer nodig dan ruimte en onvoorwaardelijke liefde. En Queen misschien. Onze kinderen zien bij het ouder worden steeds beter wie wij zijn als hun opvoeder. En houden nog steeds van ons.
 
Verder zijn we sukkels.
 
 
Trefwoorden:

Blog: Ferdinands kijk op onderwijs

Hieronder een overzicht van eerder verschenen blogs.

Goedbedoelde pedagogiek
 
Vorige week zat er een kaartje bij de post. Van onze jongste, bijna twintig.
 
'Heeeey harde werkers,
 
...

Wat we er allemaal ook van vinden, de scholen gaan weer open. Onlangs werd dat verlossende woord gesproken en ons gevoel wist niet welke kant op te gaan. Het ging van 'Goddank!' naar 'Oh hemel, wat nu...

We zitten inmiddels in de vierde week, COVID-19 houdt ons nogal bezig én binnen. Om het uiteindelijk de baas te worden, moeten we ons houden aan regels die van bovenaf zijn opgelegd.

...

Vanmorgen probeerde ik de monteur van Ziggo - we zaten aan de keukentafel een kopje koffie te drinken - uit te leggen wat ik zoal hele dagen in het onderwijs doe. Hij luisterde zeer aandachtig en probeerde ondertussen mijn wifi weer aan...

Sinds enige tijd bezoek ik een fysiotherapeute. Een strenge, eentje met een mening.
 
Eentje die 's avonds ook werkt, omdat veel van haar klanten alleen maar 's avonds kunnen. Ik opteer ook voor 's avonds, daar ik overdag keihard werk...

Toen ik gisteren aan mijn vriendin vroeg wat zij van mijn laatste column vond - het betrof een licht en luchtig stuk over de kleine ergernissen in het leven - keek zij wat verstoord op van de katern van de Volkskrant die zij aandachtig aan het...

Dit is een ode aan alle schoolleiders,
eentje die allang geschreven had moeten worden.

 
Niet om te benadrukken hoe beklagenswaardig de schoolleiders van nu zijn, dat zij vanuit een...

Ik heb het moeten opzoeken. Toen iemand vroeg of ik een 'mensenmens' was, had ik geen antwoord. Een mensenmens blijkt iemand te zijn die het menselijke in de ander waardeert, iemand die snel in verbinding staat met de ander. Een mensenmens is een...

Naast mijn werkend leven in het onderwijs speel ik ook in een coverband. Elke maandagavond spelen we de glorie uit het verleden na. Ontroerd kijken we elkaar aan als de gevoelige snaar wordt geraakt of een harmonieus akkoord doorklinkt. Brokken...